Krzysztof Czyżkowski

Zainteresowanie wyspiarzy hodowlą i doskonaleniem własnych linii kotów rasowych rozkwitło w czasach epoki wiktoriańskiej w XIX w. Dumni Brytowie postanowili określić swoją własną lokalną rasę jako przeciwwagę dla egzotycznych przybyszów z krajów Orientu.
Na pytania odpowiada Krzysztof Czyżkowski 
z hodowli czankra.pl

Skąd się wzięły brytyjczyki krótkowłose?
Przyjmuje się, że koty brytyjskie krótkowłose pochodzą od zwykłych kotów domowych, żyjących w starożytnym Rzymie. Na terenach obecnej Wielkiej Brytanii znalazły się dzięki legionistom imperium rzymskiego, którzy najechali wyspy 2000 lat temu. Przywieźli je, aby walczyły z gryzoniami niszczącymi zapasy żywności w magazynach wojskowych. Przez kolejne wieki koty te żyły w angielskich miastach i na farmach jako zwierzęta gospodarskie, cenione przede wszystkim za swoją łowność. Za twórcę standardu rasy kotów brytyjskich krótkowłosych przyjmuje się Harrisona Weira – angielskiego ilustratora i malarza natury, który – według pewnych źródeł – sam dokonywał selekcji i kojarzenia najlepszych osobników spośród angielskich "podwórkowców" oraz zorganizował w 1871 roku pierwszą wystawę kotów w Crystal Palace 
w Londynie. Dwie wojny światowe i lata Wielkiego Kryzysu przyniosły regres 
w hodowli i rozwoju rasy. Liczba prawdziwie wartościowych jej przedstawicieli została bardzo ograniczona. W dodatku większość z nich była spokrewniona ze sobą, co wpływało na słabość materiału genetycznego. Aby zapewnić większą różnorodność genetyczną ponownie sięgano do domowych kotów krótkowłosych, a także do innych ras kotów rodowodowych – rosyjskich niebieskich, burm, kartuzów czy persów. W drugiej połowie XX wieku stopniowo udało się wyeliminować inne rasy z programu hodowlanego brytyjczyków.

Skąd pomysł na hodowlę właśnie brytyjczyków?
Moje zainteresowanie kotami datuje się od połowy lat 90. Zastanawiając się, dlaczego wybór padł akurat na tę rasę, dochodzę do wniosku, że zadecydowała przede wszystkim harmonia ich budowy oraz stonowany temperament. W 1996 roku staliśmy się z żoną szczęśliwymi posiadaczami pierwszego naszego kota tej rasy. Nie mieliśmy na początku żadnych zapędów wystawowych ani hodowlanych. Na pierwszą wystawę – jako uczestnicy – wybraliśmy się z ciekawości, wkrótce jednak złapaliśmy bakcyla i w 1998 roku zarejestrowaliśmy w FIFe naszą hodowlę. W 2008 roku mieliśmy więc mały jubileusz dziesięciolecia hodowli.

Jakie są brytyjczyki?
Koty brytyjskie cechuje silna osobowość połączona 
z opanowaniem i dużą rezerwą. Nie wymagają tyle zainteresowania ze strony człowieka co przedstawiciele innych ras. Oczywiście, nie gardzą czułościami, ale niechętnie dają się brać na ręce czy sadzać na kolanach, jeżeli same tego akurat w tym momencie nie chcą. Wolą przebywać w pobliżu właściciela leżąc u jego boku lub chodząc za nim krok w krok, obserwując jego działania. Sprawiają wrażenie, jakby prowadziły spokojny i dyskretny nadzór nad wszystkim, co się dzieje w ich domu. Dzięki tej lojalności oraz wrodzonej cierpliwości doskonale układają sobie stosunki zarówno z dziećmi jak i z dorosłymi domownikami. Równie dobrze udaje się kotom 
brytyjskim życie pod jednym dachem z innymi zwierzętami. Jeżeli chodzi o temperament, to są to koty umiarkowanie aktywne. Ze względu na swoje 
rozmiary i wagę preferują niższe partie domu czy mieszkania. Nie zdarza im się często – jak to mają 
w zwyczaju koty innych ras – skakać na szczyt lodówki, by stamtąd wylądować na plecach właściciela.
Brytyjczyki są kotami cichymi, nie rozkoszują się nadmiernie tembrem swojego głosu. Wydają delikatne miauknięcia, jedynie gdy mają do nas jakąś sprawę – albo żądają czułości, albo sygnalizują, że coś im dolega, albo – po prostu – zwracają uwagę, że pusta miska już powinna być napełniona...

A charakterystyczne cechy tej rasy?
Koty brytyjskie mają krępą i zwartą sylwetkę oraz szeroką klatkę piersiową. Są muskularne i mocne. Charakteryzują się krótkimi, solidnymi kończynami 
z grubymi, okrągłymi łapami, ogon zaś jest krótki 
i gruby, na końcu zaokrąglony. Uszy są małe, szeroko rozstawione, oczy – duże i okrągłe. Futro kota brytyjskiego jest podwójne (z tzw. podszerstkiem), krótkie 
i gęste. Najbardziej znanym kolorem futra kotów brytyjskich i do niedawna najbardziej z nimi kojarzonym jest umaszczenie niebieskie. Należy jednak pamiętać, że koty brytyjskie mogą występować 
w kilkuset innych odmianach kolorystycznych.

Czy dbanie o higienę brytyjczyków jest uciążliwe?
Pielęgnacja brytyjczyka nie nastręcza szczególnych trudności ze względu na jego krótkie futro. Nie wymaga ono codziennego szczotkowania jak u ras półdługowłosych i długowłosych. Jeżeli mamy kota wystawowego i zdecydujemy się wykąpać naszego pupila – robimy to w wyjątkowych wypadkach. Pamiętajmy, żeby zrobić to kilkanaście dni przed wystawą, tak aby powróciła naturalna tekstura sierści (crispy), która ginie podczas kąpieli.

Dla kogo kot brytyjski będzie najodpowiedniejszy?
Ze względu na pogodny i zrównoważony charakter koty brytyjskie nadają się dla bardzo szerokiego grona osób – dla ludzi samotnych będą lojalnymi towarzyszami życia, dla rodzin – wspaniałymi kompanami zabaw i dorastania dzieci. Ludzie starsi znajdą radość w obcowaniu z cichym i spokojnym zwierzakiem okazującym im przywiązanie w nienatrętny sposób, natomiast młodym, aktywnym yuppies brytyjczyk może dać szansę na chwilę wyciszenia i relaksu po kolejnym dniu czy tygodniu "wyścigu szczurów".


CIEKAWE
Brytyjczyki szybko i trwale przywiązują się do opiekuna i do innych osób będących w ich rozumieniu domownikami.